Najaar 2018/5: Edelweiss

‘Mag ik deze?’ Jasmijn hield een buideltasje omhoog op de vlooienmarkt van de vrije school in Bazel. Een metalen edelweiss gaf het tasje een Alpinistische uitstraling. Voor de rest leek het op alle andere buideltasjes die jongeren gebruikten als handtas.

‘Er zit wat in.’ Jasmijn liep op Nora af.

‘Zakjes weed zeker,’ zei Nora. Jesús bewaarde zijn weed vroeger in zo’n tasje.

Jasmijn liet de inhoud zien. ‘Een heleboel geld.’

‘Is het van de verkoopster?’ Nora bekeek het geld, het was echt.

Ze keken naar Julia. Het halfzusje graaide in gebreide mutsen. Julia bladerde door gehaakte kleedjes.

In het huis van Julia lagen zulke kleedjes. Er stonden antroposofische, uit hout gesneden beeldjes op. Het voelde niet antroposofisch het geld achterover te drukken op de school van het halfzusje. Julia werkte er als juf.

Halsoverkop was Julia uit Mexico vertrokken. Ze had Jesús op een berg achtergelaten waar hij stoned orchideeën kweekte. In Zwitserland ging het haar voor de wind. Met haar nieuwe man bewoonde ze een villa. Nora telde drie auto’s op de oprit, een camper, een elektrisch autootje voor naar de vrije school en een pick-up voor het paard. Julia had een eigen paard.

Ze hadden na elkaar met dezelfde man op dezelfde haciënda gewoond. Jesús had bij beiden een dochter verwekt. Het gegeven vormde het fundament van hun vriendschap. In de Zwitserse villa viel het fundament weg. Nora sprak Engels met de nieuwe man, Duits met het halfzusje en Spaans met Julia. In welke taal ze ook sprak, over Mexico werd niet gesproken.

‘De verkoopster heeft een portemonnee,’ zei Jasmijn. ‘Het tasje is te koop.’ Ze ritste het tasje dicht.

Nora dacht aan de Zwitserse prijzen. Ze wilde Julia graag trakteren. De communicatie verliep misschien stroef, Nora genoot van het gastenverblijf. Ze wilde een biologisch-dynamische maaltijd koken maar was thuisgekomen met ayurvedische vijgen en holistische chocola. Meer boodschappen kon ze niet betalen.

‘Hangen er camera’s?’ Nora inspecteerde de aula van de school. ‘Zitten we in een moralistisch, Zwitsers tv-format?’

In de elektrische auto chauffeerde Julia hen later naar het paard. Het paard stond in een Franse wei. Rondom Bazel doorkruisten ze Frans en Zwitsers grondgebied.

‘Morgen neem ik de zusjes mee naar de Zoo.’ Op de achterbank telde Nora het geld. ‘En ik ga voor jullie koken.’

Jasmijn had het tasje gekocht. Julia wilde afdingen. ‘Maar er staat een edelweiss op!’ had Nora geprotesteerd om de aandacht van het tasje te leiden. Over het geld hadden ze Julia niets verteld. Tweehonderdtachtig Frank zat erin.

‘Leuk!’ riep Julia. ‘Haal je mijn dochter van school?’

‘Natuurlijk,’ zei Nora. Haar telefoon trilde. T-Mobile heette haar welkom in Frankrijk. Ze las een appje van haar vader.

‘Mijn vader feliciteert ons met de vijftigste verjaardag van Jesús!’

‘Eenentwintig oktober,’ knikte Julia. ‘Verdomd, dat is vandaag!’

‘We sturen hem een foto van zijn dochters!’

‘Dan raakt hij overstuur,’ zei Julia. ‘Hij weet niet dat wij contact hebben.’

‘Welnee,’ zei Nora. ‘Jesús is een narcist. Waarschijnlijk denkt hij dat we speciaal voor hem bijeengekomen zijn.’

 

(Elke woensdagmiddag een nieuw avontuur, rond de klok van twaalf uur.)

 

LEZEN IS GRATIS, LIKEN OOK!